 |
|
Sevgi Demek… |
Her an sana sahip olmasını;
varlığının, tasarrufunun her an
üzerinde olmasını, her an seni
kucaklamasını istersin!… Bedensel
yakınlık bile, korkunç uzaklık gibi
gelir sana; ve onunla tek bir beden,
tek bir ruh, tek bir şuur olmayı
dilersin!.
Sevgi, fıtratın müsait ise,
sevdiğinde yok edesiye yakar seni;
ve gün gelir kaşında-gözünde,
yüzünde-dilinde sevdiğini görürler
de, “sen o olmuşun” derler!
Beğenen sahip olmak ister…
Seven ise sevdiğinde yok olur; feda
eder her şeyi sevdiği uğruna!.
Bazılarının da sevgi kokusu sürülür
üstüne; “aşığım” sanır!. Ama sevdiği
uğruna, fedakarlık etmeye gelince
sıra, o koku siliniverir üzerinden
“kopamama” sabunuyla!. Parasından
kopamaz… Mevkiinden kopamaz…
Yakınlarından kopamaz… İçinde
yaşadığı ortamın güzelliklerinden
kopamaz… “Etraf”tan kopamaz!. Derken
kusurlar belirmeye başlar sevdiğini
sandığının üzerinde… Eksiklikler
görmeye başlar, yetersizlikler
görmeye başlar… Bunlar önce acıma
duygusuna dönüştürür sevgisini;
uzaktan acıyarak seyretmeye başlar…
Sonra tatlı bir anıya dönüşür, sevgi
sandığı duyguları!. Bu tecrübe
gösterir ki, onun fıtratında sevgi
programı yoktur!.. Beğeniyi, sevgi
sanmıştır!..
Seviyorum demek bir maarifet, ama
gerçekten sevmek ise tarif edilmez
bir başarı. |
|
|
